Dzisiejszej nocy cioteczka Ula spała w domu Elizy. Dziewczyna jednak nie spędziła jej spokojnie. Zazwyczaj tuż przed wyjazdem zbierało się jej na wspomnienia. Zadupie kojarzyło jej się głównie z matką. Nic w tym dziwnego, w końcu ona tam dorastała. To prawdopodobnie było przyczyną tego, że całe wakacje spędzała na wsi zamiast jak większość w górach, czy nad morzem. "Ale zawsze mogło być gorzej" - pocieszała się często tą myślą. Po długim czasie przemyśleń w końcu udało jej się usnąć. Niestety, po niecałej godzinie została obudzona. W końcu dzisiaj był dzień wyjazdu. Niechętnie zeszła na dół i zjadła śniadanie. Po dopakowaniu ostatnich rzeczy udała się do samochodu. Bała się tej podróży. Niebyła przekonana co do pomysłu by to cioteczka Ula siedziała za kierownicą. Zawsze zastanawiała się jakim cudem ta kobieta zdała prawo jazdy. Wyboru jednak nie miała i była zmuszona wsiąść do pojazdu. Wzięła głęboki oddech, a następnie powoli wypuściła powietrze z płuc. Chwyciła pas w rękę i go zapięła, po chwili upewniając się czy na pewno to zrobiła.
-Eliza, kochanie. Jak zwykle przesadzasz, przecież nie jeżdżę, aż tak źle - odezwała się cioteczka Ula wsiadając do samochodu. Nie spotkało się to z entuzjazmem ze strony Elizy, która nic nie mówiąc posłała kobiecie piorunujące spojrzenie. Gdy silnik odpalił nie trzeba było długo czekać na popis doskonałych umiejętności kierowcy. Już na samym początku rozległ się wielki huk.
-Jeszcze nie zdążyliśmy wyjechać, a już się zaczyna - mruknęła pod nosem nastolatka. Nie ukrywając zdenerwowania wysiadła z samochodu sprawdzić jak duże szkody wyrządziło im to zderzenie. Za chwilę obie stały już na zewnątrz.
-Jak to się wydarzyło? Przecież tu tego nie było... - mówiła zakłopotana kobieta.
-Nie było?! Ciociu jak można nie zauważyć 2 metrowego muru?! - wykrzyczała czarnowłosa.
Nie wiedząc co odpowiedzieć nastolatce zwyczajnie to przemilczała. Dodając po chwili jedynie:
-Oj... już nie ważne, dobrze, że nic poważnego się nie stało - spojrzała jeszcze raz na zadrapanie z tyłu samochodu. - Eliza, kochanie, na co jeszcze czekasz? Już do samochodu!
Nastolatka westchnęła, jakby to była jej wina, że tu stoją. Wsiadła z powrotem do pojazdu. Tym razem nawet nie próbowała się uspokajać. Uznała to za zwykłą stratę czasu. Wreszcie ruszyły i delikatnym slalomem wyjechały na jezdnię. Dzięki Bogu była ona prawie pusta. Dziewczyna nałożyła słuchawki na uszy i zagłuszyła wszystko muzyką. Miała nadzieję, że dalsza droga będzie spokojna. No i prawie była. Nie licząc tego, że cudem uniknęły czołowego zderzenia z tirem, trzykrotnie prawie wylądowały w rowie, a ilość zabłądzeń Eliza przestała liczyć po dziesięciu. Po trzech godzinach wreszcie dotarły na miejsce. Szczegół, że z ojcem droga zajmowała im jedynie jakąś godzinę, jak na cioteczkę Ulę to i tak był niezły wynik.
--------------------------------------------------------
No i jest! Szczegół, że miał się pojawić ponad rok temu ^^ No cóż, w Nellowym świecie weny tydzień się trochę *bardzo* przeciągnął XD
C.D.N. ale kiedy to się mnie nie pytajcie XD
czwartek, 25 lipca 2013
środa, 21 marca 2012
Przepraszam!
Przepraszam, ale ostatnio miałyśmy małe problemy z weną...
Obiecuję, że do końca tego tygodnia pojawi się nowy rozdział!
Obiecuję, że do końca tego tygodnia pojawi się nowy rozdział!
poniedziałek, 27 lutego 2012
02. Zaginiona cioteczka Ula
Gdy Eliza się obudziła było już sporo po dziesiątej. Jej wzrok powędrował w kierunku wiszącego nad biurkiem wizerunkiem karego konia. Miną już tydzień odkąd tam wisiał, a dziewczyna dalej nie mogła się przyzwyczaić. Niechętnie wstała i poczłapała w stronę kuchni. Chwyciła coś do jedzenia i wróciła do pokoju. Włączyła laptopa spoczywającego na biurku.
Po dwóch godzinach wyłączyła komputer i zeszła na dół. Wygrzebała z dużej drewnianej szafy walizkę. Weszła na górę i zaczęła się pakować. Jutro miała wyjechać do Zadupia Środkowego. Była to mała wioska w bliskiej okolicy. Znała ją lepiej niż własne miasto. Odkąd pamięta jeździła tam na wakacje.
Sporządziła listę rzeczy których jej jeszcze brakuje i postanowiła, że dokupi je teraz. Przeczesała swoje długie czarne włosy i wyszła z domu. Na dworze był niemiłosierny upał. Nastolatka niechętnie ruszyła w kierunku przystanku autobusowego. Nie lubiła korzystać z komunikacji miejskiej. Bus miał przyjechać za dziesięć minut, Eliza usiadła na ciasnej ławeczce i ze zniecierpliwieniem patrzyła na ruchliwą ulicę. Widziała też coś dziwnego w ludziach wszyscy omijali ją szerokim łukiem. Najbliżej jej znajdował się niski rudowłosy chłopak o piegowatej twarzy siedzący na drugim końcu ławki. Widać było po nim, że należy on do osób optymistycznych więc dziewczyna nie zaszczyciła go większą uwagą. Po chwili nadjechał jej autobus.
Po piętnastu minutach nastolatka znalazła się w galerii handlowej "Żuczek". Weszła do najbliższego sklepu z ubraniami i zaczęła szukać bluzek gdy nagle usłyszała znajome głosy. Szybko chwyciła kilka bluzek i schowała się w przymierzalni. Nie miała ochoty na spotkanie z nikim z klasy. Cały czas uważnie nasłuchiwała, w końcu głosy ustały i niepewnie wyjrzała z przymierzalni. Zobaczyła grupkę znajomych dziewczyn wychodzących ze sklepu. Ogarnęła ją nagła ulga i zaczęła dalej przeglądać ubrania.
Ze sklepu wyszła dopiero po godzinie. Obładowana torbami udała się jeszcze do kosmetycznego sklepu gdzie zakupiła jeszcze kilka drobiazgów i udała się znów na przystanek. Niestety miała takie szczęście, że gdy doszła pojazd właśnie ruszył. Ze zrezygnowaną miną usiadła. Następny autobus miał przyjechać za pół godziny. Zaczęła się zastanawiać czy nie szybciej znalazła by się w domu gdyby poszła na piechotę. Po dłuższym namyślaniu się wzięła torbę i ruszyła.
Miała rację, do domu doszła minutę przed autobusem. Wtargała torby na górę i zauważyła, że czegoś jej brakuje. W domu nie było cioteczki Uli która teraz powinna nakrywać do stołu i wołać ją by myła ręce. Eliza automatycznie chwyciła po telefon i wykonała próbę kontaktu - na próżno. Kilka razy jeszcze dzwoniła jednak dalej nikt nie odbierał. Bez namysłu wybiegła i pognała do domu ciotki. Zadzwoniła do drzwi, brak odpowiedzi. Dopiero za trzeci razem usłyszała kroki i zaspany głos zza drzwi:
-Kto się tak dobija?! - w tym momencie przerwał jej kolejny sygnał. - Już idę!
Słychać było przekręcenie się zamka i w drzwiach pojawiła się zaspana postać. Była to cioteczka Ula której mina była bardzo zdziwiona na widok tak jasnego dnia i przede wszystkim Elizy.
-Kochanie co ty tu robisz? - powiedziała cały czas zdziwiona.
-Ciociu jest już prawie czternasta... - nastolatka pierwszy raz poczuła, że jednak ta pulchna istota jest jej naprawdę bliska - Martwiłam się o ciebie...
-Już tak późno?! Eliza wejdź i poczekaj na mnie chwileczkę - podreptała szybciutko do jednego z pokoi i chwilę później wróciła w pełni gotowa do wyjścia.
Kiedy dziewczyna zamykała walizkę z kuchni dobiegł głos oznajmiający posiłek. Umyła ręce i zeszła na dół.
Po posiłku Eliza do wieczora siedziała przed komputerem...
-----------------------------------------------------------------------
Wreszcie zmusiłam mój umysł do napisania tego czegoś powyżej.
Następny rozdział będzie pisany przez Nieznaną.
Komentujcie! Bo co mi po 105 wejściach jak komentarze są tylko 2 w czym jeden mój?!
Po dwóch godzinach wyłączyła komputer i zeszła na dół. Wygrzebała z dużej drewnianej szafy walizkę. Weszła na górę i zaczęła się pakować. Jutro miała wyjechać do Zadupia Środkowego. Była to mała wioska w bliskiej okolicy. Znała ją lepiej niż własne miasto. Odkąd pamięta jeździła tam na wakacje.
Sporządziła listę rzeczy których jej jeszcze brakuje i postanowiła, że dokupi je teraz. Przeczesała swoje długie czarne włosy i wyszła z domu. Na dworze był niemiłosierny upał. Nastolatka niechętnie ruszyła w kierunku przystanku autobusowego. Nie lubiła korzystać z komunikacji miejskiej. Bus miał przyjechać za dziesięć minut, Eliza usiadła na ciasnej ławeczce i ze zniecierpliwieniem patrzyła na ruchliwą ulicę. Widziała też coś dziwnego w ludziach wszyscy omijali ją szerokim łukiem. Najbliżej jej znajdował się niski rudowłosy chłopak o piegowatej twarzy siedzący na drugim końcu ławki. Widać było po nim, że należy on do osób optymistycznych więc dziewczyna nie zaszczyciła go większą uwagą. Po chwili nadjechał jej autobus.
Po piętnastu minutach nastolatka znalazła się w galerii handlowej "Żuczek". Weszła do najbliższego sklepu z ubraniami i zaczęła szukać bluzek gdy nagle usłyszała znajome głosy. Szybko chwyciła kilka bluzek i schowała się w przymierzalni. Nie miała ochoty na spotkanie z nikim z klasy. Cały czas uważnie nasłuchiwała, w końcu głosy ustały i niepewnie wyjrzała z przymierzalni. Zobaczyła grupkę znajomych dziewczyn wychodzących ze sklepu. Ogarnęła ją nagła ulga i zaczęła dalej przeglądać ubrania.
Ze sklepu wyszła dopiero po godzinie. Obładowana torbami udała się jeszcze do kosmetycznego sklepu gdzie zakupiła jeszcze kilka drobiazgów i udała się znów na przystanek. Niestety miała takie szczęście, że gdy doszła pojazd właśnie ruszył. Ze zrezygnowaną miną usiadła. Następny autobus miał przyjechać za pół godziny. Zaczęła się zastanawiać czy nie szybciej znalazła by się w domu gdyby poszła na piechotę. Po dłuższym namyślaniu się wzięła torbę i ruszyła.
Miała rację, do domu doszła minutę przed autobusem. Wtargała torby na górę i zauważyła, że czegoś jej brakuje. W domu nie było cioteczki Uli która teraz powinna nakrywać do stołu i wołać ją by myła ręce. Eliza automatycznie chwyciła po telefon i wykonała próbę kontaktu - na próżno. Kilka razy jeszcze dzwoniła jednak dalej nikt nie odbierał. Bez namysłu wybiegła i pognała do domu ciotki. Zadzwoniła do drzwi, brak odpowiedzi. Dopiero za trzeci razem usłyszała kroki i zaspany głos zza drzwi:
-Kto się tak dobija?! - w tym momencie przerwał jej kolejny sygnał. - Już idę!
Słychać było przekręcenie się zamka i w drzwiach pojawiła się zaspana postać. Była to cioteczka Ula której mina była bardzo zdziwiona na widok tak jasnego dnia i przede wszystkim Elizy.
-Kochanie co ty tu robisz? - powiedziała cały czas zdziwiona.
-Ciociu jest już prawie czternasta... - nastolatka pierwszy raz poczuła, że jednak ta pulchna istota jest jej naprawdę bliska - Martwiłam się o ciebie...
-Już tak późno?! Eliza wejdź i poczekaj na mnie chwileczkę - podreptała szybciutko do jednego z pokoi i chwilę później wróciła w pełni gotowa do wyjścia.
Kiedy dziewczyna zamykała walizkę z kuchni dobiegł głos oznajmiający posiłek. Umyła ręce i zeszła na dół.
Po posiłku Eliza do wieczora siedziała przed komputerem...
-----------------------------------------------------------------------
Wreszcie zmusiłam mój umysł do napisania tego czegoś powyżej.
Następny rozdział będzie pisany przez Nieznaną.
Komentujcie! Bo co mi po 105 wejściach jak komentarze są tylko 2 w czym jeden mój?!
poniedziałek, 20 lutego 2012
01. Pierwszy dzień wolności
Eliza wróciła do domu w nieco lepszym nastroju niż zazwyczaj. Powód był prosty - dziś skończyła liceum. Był to dla niej pierwszy dzień wolności, która miała trwać przynajmniej przez rok. Wbiegła szybko po schodach na górę do swojego pokoju i przebrała się w wygodniejsze ubrania. Właśnie gdy miała sięgać po jeden ze swoich notesów usłyszała wesolutki głos cioteczki Uli:
-Eliza, kochanie myj rączki i chodź szybciutko na obiad!
Na jej twarzy pojawił się grymas, nienawidziła kiedy ciotka mówiła do niej kochanie. Niechętnie wstała i ruszyła w stronę łazienki. Gdy znalazła się już w kuchni jej oczom ukazała się niziutka, nieco pulchna, blond osóbka, wiecznie nosząca na swej twarzy uśmiech. Tak, ta optymistyczna kobietka odziana w fartuszek i nakrywająca do stołu to była właśnie cioteczka Ula. Była ona zupełnym przeciwieństwem wysokiej, szczupłej i co najważniejsze pesymistycznej Elizy.
-O już jesteś! - zawołała radośnie. - Proszę siadaj - mówiąc to nalała dla swej bratanicy pełną miskę rosołu z kury.
Dziewczyna bez słowa wzięła miskę i usiadła przy stole. Zaczęła jeść nie słuchając już tego co mówi do niej ciotka. Myślała co teraz robi jej ojciec, po śmierci matki jedyna bliska jej osoba. Miesiąc temu wyjechał do pracy za granice, ale na jej 18 urodziny miał wrócić.
Mimo, że Eliza skończyła już liceum miała nadal 17 lat. Urodziła się rok później niż pozostali z jej klasy, a do przedszkola poszła w wieku 2 lat tym samym była ze wszystkim rok w przód. Jednak mimo wielu próśb Elizy ojciec nie pozwolił jej zostać samej i ściągną do domu cioteczkę Ulę. Dziewczyna próbowała wyglądać na obrażoną z tego powodu, ale jej to nie wychodziło zbyt kochała ojca by móc być na niego zła.
Gdy obudziła się ze swoich myśli zorientowała się, że zjadła już cały obiad i może udać się na spoczynek do swej jaskini. Weszła do swojego pokoju chwyciła jeden z notesów leżących na biurku i padła na łóżko. Wzięła do ręki ołówek i zaczęła kreślić kreski na jednej z kartek. Gdy skończyła był już wieczór, a na kartce widniał piękny wizerunek galopującego konia. Eliza nie wiedziała dlaczego akurat to zwierzę. Nigdy nie interesowała się końmi, a nawet za nimi nie przepadała. Jednak było coś w nim magicznego, coś co nie dawało Elizie spokoju.
Po wieczornej toalecie udała się na spoczynek. Leżąc długo myślała o swoim rysunku nie wiedząc kiedy i jak zasnęła i myśli przerodziły się w piękny sen.
--------------------------------------------------------
W ten oto sposób powstał pierwszy rozdział. Nie jest on do końca taki jak miał być, ale trudno.
Z chęcią przeczytam wszystkie wasze komentarze (nawet te negatywne).
-Eliza, kochanie myj rączki i chodź szybciutko na obiad!
Na jej twarzy pojawił się grymas, nienawidziła kiedy ciotka mówiła do niej kochanie. Niechętnie wstała i ruszyła w stronę łazienki. Gdy znalazła się już w kuchni jej oczom ukazała się niziutka, nieco pulchna, blond osóbka, wiecznie nosząca na swej twarzy uśmiech. Tak, ta optymistyczna kobietka odziana w fartuszek i nakrywająca do stołu to była właśnie cioteczka Ula. Była ona zupełnym przeciwieństwem wysokiej, szczupłej i co najważniejsze pesymistycznej Elizy.
-O już jesteś! - zawołała radośnie. - Proszę siadaj - mówiąc to nalała dla swej bratanicy pełną miskę rosołu z kury.
Dziewczyna bez słowa wzięła miskę i usiadła przy stole. Zaczęła jeść nie słuchając już tego co mówi do niej ciotka. Myślała co teraz robi jej ojciec, po śmierci matki jedyna bliska jej osoba. Miesiąc temu wyjechał do pracy za granice, ale na jej 18 urodziny miał wrócić.
Mimo, że Eliza skończyła już liceum miała nadal 17 lat. Urodziła się rok później niż pozostali z jej klasy, a do przedszkola poszła w wieku 2 lat tym samym była ze wszystkim rok w przód. Jednak mimo wielu próśb Elizy ojciec nie pozwolił jej zostać samej i ściągną do domu cioteczkę Ulę. Dziewczyna próbowała wyglądać na obrażoną z tego powodu, ale jej to nie wychodziło zbyt kochała ojca by móc być na niego zła.
Gdy obudziła się ze swoich myśli zorientowała się, że zjadła już cały obiad i może udać się na spoczynek do swej jaskini. Weszła do swojego pokoju chwyciła jeden z notesów leżących na biurku i padła na łóżko. Wzięła do ręki ołówek i zaczęła kreślić kreski na jednej z kartek. Gdy skończyła był już wieczór, a na kartce widniał piękny wizerunek galopującego konia. Eliza nie wiedziała dlaczego akurat to zwierzę. Nigdy nie interesowała się końmi, a nawet za nimi nie przepadała. Jednak było coś w nim magicznego, coś co nie dawało Elizie spokoju.
Po wieczornej toalecie udała się na spoczynek. Leżąc długo myślała o swoim rysunku nie wiedząc kiedy i jak zasnęła i myśli przerodziły się w piękny sen.
--------------------------------------------------------
W ten oto sposób powstał pierwszy rozdział. Nie jest on do końca taki jak miał być, ale trudno.
Z chęcią przeczytam wszystkie wasze komentarze (nawet te negatywne).
Wstęp
Witam!
Mój umysł dostał we władanie ten oto niewielki kawałek internetu! Postanowił go wykorzystać na zmotywowanie się do napisania pomysłu, który dręczy go już od dłuższego czasu. Opowiadanie będzie dotyczyło 17-letniej Elizy. Więcej dowiecie się o niej w pierwszym rozdziale, który pojawi się już niedługo (może nawet jeszcze dzisiaj).
Od razu mówię, że opowiadanie nie będzie należało do najdłuższych, a także nie każdemu się spodoba.
Z góry przepraszam za wszelki błędy które będą się pojawiały, ale nie jestem wybitną polonistką, a mogę nawet powiedzieć, że z polskim radzę sobie słabo...
Mój umysł dostał we władanie ten oto niewielki kawałek internetu! Postanowił go wykorzystać na zmotywowanie się do napisania pomysłu, który dręczy go już od dłuższego czasu. Opowiadanie będzie dotyczyło 17-letniej Elizy. Więcej dowiecie się o niej w pierwszym rozdziale, który pojawi się już niedługo (może nawet jeszcze dzisiaj).
Od razu mówię, że opowiadanie nie będzie należało do najdłuższych, a także nie każdemu się spodoba.
Z góry przepraszam za wszelki błędy które będą się pojawiały, ale nie jestem wybitną polonistką, a mogę nawet powiedzieć, że z polskim radzę sobie słabo...
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)